Jury 26. międzynarodowego konkursu Amberif Design Award

Monika Brugger
DATY KLUCZOWE I MNIEJ KLUCZOWE
1975 dyplom ukończenia średniej szkoły zawodowej, bez wyróżnienia, Fachhochschule für Gestaltung, Pforzheim, Niemcy
1978 –1990 praca sezonowa w rolnictwie wśród wiśni, ziemniaków i fasolki szparagowej we Francji i w Anglii, następnie właścicielka schroniska młodzieżowego w Trébeurden we Francji
1992 wierci pierwsze otwory pod broszki Fragile
1992 wystawa Fragmente w Schmuckforum w Bazylei (Szwajcaria), pierwsza wystawa indywidualna
1995 prowadzi pierwsze kursy z historii zdobnictwa oraz klasycznej i współczesnej historii jubilerstwa
2000 realizuje pierwszą instalację dla Parcours przy wsparciu Narodowego Centrum Sztuki Wizualnej CNAP w Paryżu
2001 szyje pierwsze sukienki dla Schweizer Heimarbeiten
2007 zostaje profesorem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuki i Wzornictwa ENSA w Limoges, gdzie prowadzi POPatelier BIJOU.
2008 publikuje monografię Monika Brugger, Heimat, nakładem Arnoldsche Art Publishers ze Stuttgartu, przy wsparciu Narodowego Centrum Sztuki Wizualnej CNAP w Paryżu oraz Centrum Sztuki Współczesnej La Criée w Rennes.
2016 wykonuje pierwsze prace fotograficzne na wystawę Frauenbilder
2016 uzyskuje tytuł magistra wzornictwa z wyróżnieniem (summa cum laude) w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Zdobniczych ENSAD w Paryżu
2017 wykonuje pierwszą muchę
2017 Galeria Mercier&Associés, Paryż, Only of the jewel, retrospektywa
2018 wydaje Juste du bijou, ein arbeitsbuch, cyfrową publikację skupiającą się na jej nawiązaniach i pracach, nakładem NAIMA Digital Art Publishing w Paryżu, przy wsparciu Centre régional du livre, Région Nouvelle-Aquitaine, Francja https://www.naimaunlimited.com/biblio/monika-brugger-ein-arbeitsbuch/
2020 stypendystka CNAP (Narodowego Centrum Sztuki Wizualnej) na potrzeby Le bijou, un oubli de l’histoire de l’ornement.
2020-2021 Semestry naukowo-badawcze na potrzeby projektu: Le bijou, un oubli de l’histoire de l’ornement z ramienia Ministerstwa Kultury
Anders Ljungberg
Mieszka i prowadzi pracownię w Gustavsbergu w Szwecji, a na całym świecie wystawia prace, wykłada i jest zapraszany do prowadzenia gościnnie zajęć dydaktycznych. Jednym z głównych tematów wyraźnie eksponowanych w jego twórczości artystycznej jest relacja między człowiekiem, przedmiotem i przestrzenią, w której bada emocjonalne, metaforyczne i poetyckie pojmowanie codziennego użytku. Reprezentuje go Galeria Marzee w Holandii i Galeria Rosemarie Jäger w Niemczech, często prezentuje swoje prace również w innych realiach na całym świecie. Prace Andersa Ljungberga znajdują się w zbiorach Galerii Marzee w Nijmegen, w Muzeum Narodowym w Sztokholmie, Muzeum Röhsska w Göteborgu, Muzeum Narodowym w Oslo, Muzeum Nordyckim w Sztokholmie oraz Kolekcji Królewskiej w Sztokholmie. W latach 1989–1994 studiował na Uniwersytecie Sztuk Pięknych, Rzemiosła i Wzornictwa Konstfack, dokąd następnie powrócił w latach 2000–2010 w roli starszego wykładowcy. Od 2016 r. jest profesorem na kierunku CRAFT! Biżuteria i Korpus Uniwersytetu Konstfack. W latach 2014–2016 wykładał również jako profesor w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych, Sztuki Metalurgicznej i Złotniczej w Oslo.
Yutaka Minegishi
Pierścionki wykonuję z jednej litej bryły materiału.
Większość moich koleżanek i kolegów po fachu wytwarza biżuterię w formie prac konstrukcyjnych, łącząc różne materiały, budując warstwa po warstwie, zestawiając ze sobą struktury i stosując rozmaite techniki, np. lutowanie, prasowanie, osadzanie, zginanie, nitowanie, klejenie, powlekanie, inkrustowanie itp.
Ja przyjmuję podejście odwrotne, które można by niemal określić mianem prymitywnego, bo swoje materiały przepiłowuję, opiłowuję pilnikiem i zeskrobuję. Nie jest to więc proces dodawania, ale redukcji.
Przed obróbką materiału końcowego nie rysuję ani nie tworzę modeli, nawet stosując kosztowne materiały, takie jak bursztyn czy rubin. Staram się nie mieć w umyśle obrazu gotowego dzieła. Staram się znaleźć najlepszą formę w trakcie procesu rzeźbienia.
Pewien japoński mistrz powiedział mi kiedyś, że najpiękniejsza forma pojawia się podczas rzeźbienia tylko raz. Nie należy ani iść za daleko, ani zatrzymywać się zbyt wcześnie.
Katarzyna Rzehak
Jest historyczką sztuki oraz krytyczką wzornictwa i biżuterii. Była jurorką międzynarodowego Legnickiego Festiwalu SREBRO (1996, 2016) oraz konkursu Amberif Design Award (2012, 2013). Jako kuratorka tworzy wystawy wzornictwa, m.in. wystawę „Polski Stół” na Expo 2016 w Mediolanie oraz wystawę „Rytuały” na Expo 2021 w Dubaju. Obecnie wykłada historię designu na wydziale Sztuki Nowych Mediów w Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych.
Katarzyna Rzehak jest absolwentką historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz zarządzania muzeami i galeriami na City University w Londynie. Przez ostatnie 10 lat pracowała jako dyrektorka kreatywna w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. Obszarem jej zainteresowań naukowych jest wzornictwo przemysłowe w PRL i jego związki z egalitaryzującą polityką społeczną władz, czyli koncepcja wzornictwa demokratycznego.
Theo Smeets
• Urodził się w 1964 r. w Valkenburgu w Holandii
• W latach 1982–1986 uczęszczał do szkoły branżowej Vakschool Schoonhoven, uzyskując dyplom złotnika (praca w złocie i srebrze)
• W latach 1986–1992 studiował na Akademii im. Gerrita Rietvelda w Amsterdamie pod kierunkiem Onno Boekhoudta, Joke Bakmana, Ruudta Petersa i Marjan Unger, gdzie uzyskał dyplom projektanta biżuterii
• Od 1992 r. prowadzi pracownię biżuterii współczesnej
• Od 1998 r. jest profesorem projektowania biżuterii na Wydziale Kamieni Szlachetnych i Biżuterii Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Trewirze, na kampusie w Idar-Oberstein
• Ma na koncie wystawy i prezentacje w Holandii, Francji, Austrii, Niemczech, Belgii, USA, Japonii, Portugalii
• Mieszka i pracuje w Wattenheim i Idar-Oberstein